بسم الله الرحمن الرحیم

شب معراج

یکی دیگر از مکانهای شگفت انگیز آسمانی، بیت المعمور بود.

بیت المعمور کجاست؟

بیت المعمور، خانه ای است در آسمان و در مقابل کعبه که فرشتگان، آن را با عبادت خویش معمور و آباد می کنند. هر روز هفتاد هزار فرشته وارد این خانه می شوند و هرگز از آن بیرون نمی آیند.

پیامبر به اتفاق جبرئیل وارد این مکان شده و دو رکعت نماز خواند.

وقتی پیامبر از بیت المعمور بیرون آمد، دو نهر را در مقابل خویش دید، هر کدام از نهرها نام جداگانه ای داشتند:

نهر کوثر و نهر رحمت.

پیامبر از نهر کوثر آب آشامید و در نهر رحمت، خویشتن را شست و شو داد و سپس به بهشت وارد شد .

در ابتدای ورود به بهشت، پیامبر خانه های خودش و اهل بیتش را می دید و خاک بهشت، عطرش را که از مشک معطرتر بود، به مشام رسول خدا رساند ...

بعد، درخت طوبی نظر پیامبر را به خودش جلب کرد؛ درختی که شاخه های نرم و نازکش با برگهایی سپید و معطر، در تمام بهشت منتشر گشته بود و خانه ای در بهشت نبود، مگر اینکه شاخه ای از درخت طوبی در آن آویخته بود.

چشم پیامبر به تماشای دیگر مناظر دل انگیز بهشت مشغول شد:

این بهشت، با هوای پاک و لطیف و ملایمش؛ و نوری که در پرتو درخشش آن، همه ی چیزها، درخشان، دیدنی و شفاف و چشمگیر به نظر می آید؛

چمنزاری یکدست، که همچون فرشی بافته شده از مخمل سبز و نرم، زیر پای انسان گسترده شده است؛

گلهایی که رنگارنگ و بی نهایت زیبا هستند و چشم نوازترین گلهای دنیایی، در برابرشان از خار، پست تر می نمایاند؛

تنوع گیاهان، چشمه ساران، آبگیرها، کوهها و تپه ها و فراوانی نعمت ها از خوردنی و آشامیدنی و ...

عطر در هم آمیخته ی گلهایی که با نوازش هر نسیم، جان بخش تر و گوناگون با چند لحظه ی قبل خودشان، به مشام آدمی می ریزند؛

آبشارهایی که به سان پرده ای از حریر، پیشانی هر کوهی را شسته و فرو می ریزند؛

هیاهو و قیل و قال پرنده های بهشتی که با صدها قلم هنرمندانه، هر یک به رنگی خیره کننده و تماشایی، درآمده اند و با آواز دلنوازشان، نغمه هایی از بهترین و زیباترین آوازها را سر داده اند و ...

در این بهشت، اگر خوش فکرترین آدمها  و با سلیقه ترین هنرمندان هم جمع شوند، از وصف یک زیبایی آن نیز عاجز هستند، و بهشت، هزاران هزار زیبایی دارد.

درخت طوبی از زیباترین و شگفت ترین پدیده های بهشت است.

حیف است که پیامبر (ص) به بهشت قدم بگذارد و از آن، بی خوشه چینی عبور کند.

او، خاتم پیامبران است؛ کسی است که سلسله ی وحی  رسالت با او کامل شده و خاتمه می یابد؛

او، دارای بهترین اخلاق و حسن خلق است؛

او، رحمت بر عالمیان است؛ و باید که از رحمت الهی بهره مند شود و آن را برای انسانهایی که در زمین هستند، به سوغات ببرد.

سوغات!

سوغات بهشتی پیامبر چیست؟ ...

جبرئیل، رسول خدا را نزدیک درخت طوبی برد.

 شاخه ای از درخت که میوه ی فراوان بر خود داشت، سر خم کرد و در برابر نگاه پیامبر ایستاد.

جبرئیل، میوه ای چید و آن را به پیامبر داد.

پیامبر، آن را به دهان گذاشت و ذره ذره، طعمش را مکید.

حیف است؛ حیف که انسان پس از خوردن چنین میوه ای، چیز دیگری بخورد و مزه اش را از بین ببرد.

طعم و بوی میوه ی بهشتی به گونه ای بود که چنین احساس و اندیشه ای را به رسول خدا منتقل ساخت.

بعد از پایان این سفر، میوه ی بهشتی در بدن رسول خدا به نطفه ای تبدیل شد و از همان نطفه بود که فاطمه (س) پدید آمد؛ فاطمه، نشانه ای از موهبت بهشتی پروردگار در زمین.

معراج را پایانی است؛ این سفر آسمانی نیز، به انتها خواهد رسید. اما یاد و خاطره ی بهشت، هیچ گاه از ذهن و اندیشه ی پیامبر زوده نخواهد شد.

بی گمان، او بارها و بارها یاد و خاطره ی این شب را در فکر و اندیشه اش زنده می سازد. مخصوصاً وقتی یاد بهشت برایش زنده می شود ...، باید به نشانه ای از بهشت که در زمین وجود دارد، روی آورد و بوی بهشت را از او به مشام جان بکشد.

اصحاب و یاران رسول خدا، شاهد بودند که پیامبر هر گاه فاطمه (س) را می دید، او را می بوسید و می بویید.

بی گمان در دل و چشم پیامبر (ص)، هیچ کس محبوبتر و عزیزتر از فاطمه نبود.

چرا؟

آیا پیامبر تنها و تنها به خاطر اینکه فاطمه (س) دخترش بود، آن همه دلبستگی به او داشت؟

آیا پیامبر فقط به خاطر پاکدامنی و خداجویی فاطمه (س) شیفته ی او گشته بود؟

نه؛ پیامبر، دختران دیگری هم داشت که آنها نیز پاکدامن و خداجو بودند؛ ولی هیچ کدام به اندازه های فاطمه (س) در چشم او محبوب نبودند.

پس چرا رسول خدا آن همه به فاطمه (س) علاقه نشان می داد؟

فاطمه (س)، تنها انسانی بود که بر خاک می زیست، اما از بهشت بود.

  وقتی به پیامبر اعتراض می کردند که چرا با فاطمه (س) چنین رفتاری دارد، پاسخ می داد:

- هر گاه مشتاق بوی بهشت می شوم، فاطمه را می بویم و می بوسم.

و برای فاطمه، باید گوهری برابر پیدا می شد که شده بود. پیامبر، در معراج خویش، آن گوهر را شناخت.

در همان شب اسرار آمیز و در میان آسمانها، ناگاه صدایی شنیده شد، که آشنای گوش پیامبر بود؛ صدایی شبیه به لحن پسرعمویش علی (ع)!

کیست او؟!

علی؟!

نه؛ علی نبود که سخن می گفت؛ پروردگار بود؛ اما با لحن علی با پیامبرش گفت و گو می کرد. خدا نیز علی را دوست می داشت و می دانست که پیامبرش چه علاقه ای به علی (ع) دارد و در این شب که عزیزترین میهمان را به سوی خویش فراخوانده بود، اراده کرده بود تا به لحن علی (ع)، با پیامبر حرف بزند:

- پروردگار تو، من می باشم و تو نیز بنده شایسته ی من هستی.

پس مرا عبادت کن و توکل بر من بنما؛ زیرا تو همچون نور من در میان بندگانم می باشی و حجت من بر تمام آفردگانم هستی.

ای محمد! هر کس از تو پیروی کند، وارد بهشت من می شود و کسی که با تو مخالفت ورزد، گرفتار آتش غضب من خواهد شد.

ای محمد! بعد از تو، دوازده نفر از اوصیای تو را قرار دادم که اول آنها علی بن ابیطالب و آخر آنها مهدی است، که تمام آنها از نسل علی می باشند .

سپس خداوند پرسید:

- آیا می خواهی اسامی آنها را زیارت کنی؟

محمد (ص)، جواب داد:

- آری.

و بی گمان، هیچ نوشته ای در آن شب پر ماجرا و سفر مقدسش، بیشتر از دیدن آن اسامی، او را خوشحال نمی کرد.

از سوی پروردگار ندا آمد:

- به ساق عرشم نگاه کن.

و پیامبر (ص) نگاه کرد: اسامی علی (ع) و فرزندان او، بر عرش الهی ثبت و ضبط شده بود.

خداوند فرمود: